Mój Boże, znam to do bólu i mówię ci ...uciekaj....zanim ten potwór wyssie z ciebie całą życiową energię, by wypluć póżniej jak przeżutą gumę. Uciekaj....zanim zostanie z ciebie tylko do niczego niezdolny wrak....
Nie wiem co prawda gdzie i to było to co mnie powstrzymywało przed rezygnacją...choć, jak mówisz ciało i wszystko się buntowało ..i sama siebie prowadziłam, jak skazańca w gułagu, bo mnie nauczono, że harówka to jakiś wielki walor, bo nie wiedziałm co dalej...
Ty jesteś młoda i masz szansę znależć coś na tym święcie, co będziesz robić z przyjemnością i co cię nie zniewoli.
Nic nie jest tak ważne jak twoje zdrowie. Mówię ci to z własnego doświadczenia...szkoda tylko, że człowiek staje się mądry po fakcie.
Mam jeszcze pytanie...czy psychoterapia coś ci daje, bo na podstaiw wypowiedzi na innych forach,  psychiatrzy jakoś kojarzą mi się tylko z psychotropami, których się boję,.

Jezeli chodzi o mojego psychiatre to fakycznie tylko recepta i zwolnienie z pracy, ale to on mnie skierowal na psychoterapie do bardzo dobrej specjalistki. Powoli to trwa bo jestem oporna ale ona mnie zmusza do aktywnosci. Joga, codzienne spacery, odbudowa moich zainteresowan jeszcze z czasow ogolniaka i studiow. Mowi mi, ze to jest moj czas teraz, czas tylko dla mnie i mam robic co mi sie zywnie podoba. Cos co zawsze chcialam, ale nie mialam wczesniej odwagi, czasu, itp. Wizyty ten pomogly rowniez zrozumiec moim rodzicom, ze ja jednak mam problem a nie tylko wymysl. 
Tak wiec szukam siebie, nie wiem jak dlugo to potrwa, jak na razie jestem na samym poczatku poszukiwan.

kiedyś też zatrzymałam się :)
pomogła mi mądra rozmowa z przyjacielem a później trafiłam na ksiązkę, która trafiła w moje serce i jeszcze przeszłam kurs wychowywania ... kurs prowadzony przez psychologów.
Na początku zmiany powolne, wyuczone, wystudiowane jak stawianie nowych kroczków i świadomość że JESTEM DLA SIEBIE NAJWAŻNIEJSZA :)
stałam się cichsza i prawdziwsza, szczera dla ludzi z jednoczesnym nastawieniem bardzo pozytywnym do nich. Nie wiem jak to okreslić ale może to tak jak warkocz, czyli dom praca (ale w tym zakresie duże zmiany podejscia do tego - znaczy ważne kiedy  jestem ale granice których nie daje przekroczyć, czyli czas i moje ja. Czas- rozciągnełam go do rozmiarów wszechświata, czyli pozostało wplatanie do warkocza kwiatów :) to czego chcę, nie muszę! ja chcę :) Rozciągnął się i przyjął moje kwiatki :) maluję - zawsze chciałam, zawsze było coś co przeszkadzało, zawsze było coś co mówiło teraz odpoczywaj, teraz popatrz w tv i wymyślaj w głowie... o nie wstałam i zrobiłam. :)
moje miejsce w domu - mój kącik - moje kolory - mój oddech - zrobiłam :)
spaceruję - spaceruje idąc na zakupy i idąc nad staw - kiedy rozglądam sie gdzie pójsc kieruje się intuicją, niewiele z tego przychodzi ale daje uśmiech zwykłego spaceru.
wyję do księżyca
śpiewam jak umiem
tańczę jak lubię
dużo :) dużo lepiej mi się żyje :)



trzyma kciuki za Twoje kroczki
Powodzenia :)

Nawet nie wiesz, jak cię rozumiem.
Na szczęście masz koleżankę, która w porę dostrzegła, że dzieje się z tobą coś złego....zazdroszczę ci jej..
Nie pozwól się komukolwiek zaszczuć, zniewolić, wpędzić w kanał, z którego trudno póżniej znależć wyjście, coś udowadniać sobie i innym...bo wpadniesz  w głębką depresję....jak ja.
Psychoterapeuta ma rację...gdzieś przeczytałam, że chodzi chyba o endorfiny, których zapas, poprzez stress i  zmęczenie, się wyczerpuje.....kiedy inni kradną naszą energię..
Właściwie nieświadomie wiedziałam to już wcześniej, tylko nie umiałam nazwać.
Depresja to choroba duszy i dotyka głównie ludzi wrażliwych, zaangażowanych,  o głębokim stopniu przeżywania rzeczywistości....
W daleko posuniętej  boli nie tylko dusza ale i ciało...nie ma jednego mięśnia, jednego stawu, który by nie bolał, całe ciało ciąży, co jeszcze bardziej dołuje....totalny brak sił....choroba woli  (potrafię przepłynąć 800 metrów za jednym razem, czego jako zdrowa nie potrafiłam...a nie mam siły umyć talerza ), ktoś nazwał tę chorobę ...Wielki Smutek.( wcale nie musi objawiać sie na zewnątrz )...ty masz szansę jeszcze tego uniknąć....
Ja właściwie lubiłam pracować, zwłaszcza w szkole, czy w gospodarstwie ekologicznym, energia mnie rozpierała, co budziło zazdrość....choć były takie prace, których nienawidziłam ale robiłam, bo ktoś tego ode mnie oczekiwał...bo czułam się  odpowiedzialna....bo, bo , bo.
Pilnuj się, by nie zrobiono z ciebie maszyny...i szanuj zdrowie...to droga lekcja, jaką wyniosłam ze swojego życia.
Staram się też coś robić, wcześniej ratował mnie taniec, praca w ogrodzie...polecam...teraz  trochę bawię się komputerem, grami, nagrywam sobie piosenki z gitarą albo pod karaoke, montuję filmiki....ale to już nie to...brak mi siły i motywacji.
Życzę powodzenia.

Żeby człowiek czuł się szczęśliwy i spełniony, musi mieć trzy rzeczy: rodzinę, pracę i tak zwane trzecie miejsce, czyli przyjaciół, hobby, coś, co sam wybiera (w przeciwieństwie do rodziny i często też pracy) i lubi robić. Jesli jeda z tych rzeczy za bardzo angazuje kosztem pozostałych, należy przywrócić równowagę.

Rownowaga - wlasnie, swietne slowo. Latwo powiedziec, trudniej zrobic. Proste dla normalnego czlowieka, ale nie dla kogos, kto jak ja jest DDA - Doroslym Dzieckiem Alkoholika, alkoholiczki w moim przypaku. Tu nie ma mowy o rownowadze, a depresja i wypalenie jest skutkiem uraz emocjonalnych w dziecinstwie - to boli ogormnie. Ta swiadomosci, ze stan, w ktorym sie obecnie znajduje, to nie zwykle wypalenie zawodowe. Moja ostatnia wizyta u terapeutki mi to uswiadomila. Moja terapia wiec idzie w kierunku leczenia skutkow alkoholizmu mojej matki. CIekzo o tym pisac a co dopiero mowic. Mam dluga droge przed soba, musze znalezc to co zostalo mi zabrane przez alkohol...

nie wierzyłam do niedawna,że istneje cos takiego jak "zabieranie energii" przez osobę drugą- ale TO PRAWDA ! nie staje się to szybko jest to bardzo długi czas,gdzie nagle sama(nie do końca sama-pomoc psychiatry)uświadamiasz sobie że nie jesteś sobą.Ruchy,gesty,słowa,sposób ubierania,fryzura,wspólne towarzystwo,nawet znalazła podobnego faceta(wygląd-wzrost,zarost na brodzie),a żeby było śmieszne to nawet zaczęła zanosic buty do tego samego szewca.piszę o koleżance z vis a vis swojego biurka przez 12 lat - koszmar.MA TAK SILNĄ OSOBOWOŚĆ ,że JA  rok po roku ginęłam po jej ciężarem,żeby nie powiedzieć zginęłam.Jestem zbędnym pracownikiem w firmie,życiowym nieudacznikiem.Ale tak już w zyciu bywa,że "uczeń przerasta mistarza"."ona" jest doskonała a ja wypalona zawodowa,rodzinnie - i nie chce mi się umyć talerza!